Geleneksel ekoloji, bölgedeki toplulukların doğal çevreyle uzun zaman içinde kurdukları ilişki sonucunda oluşan bilgi, deneyim ve yaşam pratiklerinin bütününü ifade etmektedir. Bu sistem, toprak kullanımı, su yönetimi, tarımsal üretim, hayvancılık ve tarım gibi gündelik faaliyetlerin yanında, çevresel değişimlere karşı geliştirilen uyum ve direnç stratejilerini kapsar. Deneyim ve gözleme dayalı olarak kuşaklara aktarılan bu pratikler, insanın çevresiyle birlikte olan değişim ve dönüşümünün anlaşılmasına katkı sağlar.

Arkeolojik araştırmalarda geleneksel ekoloji, kültür kalıntılarının arkasındaki yaşam biçimlerinin anlaşılmasına olanak tanır. Yerleşimlerin konumlanışı arazi kullanım tercihleri, üretim ve depolama pratikleri gibi unsurlar sadece fiziksel veri olarak değil, çevre koşullarına uyum sağlayan insan  mümkün kılmaktadır.

Günümüz toplumlarının tarım, hayvancılık, su kullanımıyla, mekan örgütlenmesine dair uygulamaların incelenmesiyle, benzer pratiklerin geçmişte nasıl işlendiğine dair bilgiler bulunabilir. Böylece geleneksel bilgi, arkeolojik verilerin yorumlanmasında bir araç haline gelir. Bu bağlamda Kültürel ekoloji ve geleneksel ekoloji yaklaşımları birlikte ele alındığında insanların çevreyi sadece çıkarları amacıyla kullanan bir aktör olarak değil, ona uyum sağlayan, birlikte değişen/dönüşen ve insan-çevre arasındaki iç içe geçmiş ilişki ağının esas eyleyenleri oldukları anlaşılmaktadır. Bu perspektif, kültürel peyzajın dönüşümünü anlamada ve günümüz çevre sorunlarının tarihsel bağlamında ele alınması için temel bir kavramsal zemin sunmaktadır.